ΙΑΤΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ

(1920 μ.Χ Τραπεζούντα -2012 μ.Χ Θεσσαλονίκη)

(1920 μ.Χ Τραπεζούντα -2012 μ.Χ Θεσσαλονίκη)

Η Μικρασιατική Τραπεζούντια θεραπεύτρια Ειρήνη Ιατρίδου γεννήθηκε το 1920 στην Τραπεζούντα της Μικράς Ασίας.

Σε ηλικία μόλις δύο ετών, υπέστη κατά τη Μικρασιατική καταστροφή τον ξεριζωμό από την γλυκιά της Τραπεζούντα και με τους γονείς της και τους παππούδες της, οδηγήθηκαν με χιλιάδες Έλληνες στην Αθήνα. Οι μόνες αποσκευές αυτών των ανθρώπων ήταν οι γνώσεις τους, οι επιστήμες τους, οι εμπειρίες τους και η πίστη τους στο Θεό, χαρακτηριστικά των Μικρασιατών και ιδιαιτέρως των Τραπεζουντίων.

Ο πατέρας της γιαγιάς Ειρήνης, ονόματι Δικαιοσυνόπουλος, ήταν δικαστικός και η γιαγιά της Άννα Μαρνά υπήρξε Πρακτικός Ιατρός της Τραπεζούντας και Μαία με υψηλή μόρφωση και αρχοντική καταγωγή, πρότυπα και οι δύο επιστημονικής γνώσης και πίστης. Η γιαγιά Ειρήνη μεγαλώνοντας μαζί με την γιαγιά της Άννα Μαρνά διδάχθηκε από πρώτο χέρι την Εμπειρική Ιατρική των σοφών Ιπποκρατικών Ιατρών της Τραπεζούντας, την οποία βεβαίως εμπλούτισε στην πορεία της ζωής τόσο από την προσωπική της πολυετή πρακτική όσο και από την εμπειρία της συνεργασίας της με τον μεγαλύτερο Μικρασιάτη πρακτικό της Βορείου Ελλάδος τον ονομαστό ”μπαρμπα-γιώργη” της Χαλκιδικής.

Μάλιστα σε ηλικία μόλις 12 ετών έκανε το πρώτο της περιστατικό, έναν γείτονα της ο οποίος παρουσίαζε σημάδια υψηλού πυρετού και πνευμονίας, η ίδια ομολογούσε ότι στην αποτροπή της φίλης της ως ανήθικο στο να παρέχει θεραπεία σε έναν άνδρα, η ίδια της απάντησε “στον γιατρό δεν υπάρχει ντροπή’’. Τοποθετώντας τον ασθενή στο πάτωμα και κάνοντας του ένα ‘’γερό’’ τρίψιμο την επομένη το πρωί ‘αναστήθηκε’’ πηγαίνοντας κιόλας στη δουλειά του.

Η γιαγιά Ειρήνη έζησε στην περιοχή της Καλλιθέας στην Αθήνα μέχρι τα δεκατέσσερα της χρόνια οπότε και παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ιατρίδη. Ένα χρόνο μετά απέκτησε το πρώτο της παιδί τον Λάζαρο, μετέπειτα την κόρη της Έλπίδα, και μετέπειτα έναν ακόμα υιό τον οποίο έχασε σε ηλικία 3 ετών.

Την περίοδο εκείνη μετακόμισε με το σύζυγο της στα Πορώγια του Κιλκίς βιώνοντας συνάμα το σκληρό πρόσωπο της ζωής αφού ο σύζυγος της πολύ σύντομα την εγκατέλειψε αναγκάζοντας την να γίνει και μάνα και πατέρας για να μεγαλώσει μόνη της τα παιδιά της. Η ίδια μου έλεγε πολλές φορές ΄΄εγώ παντρεύτηκα επώνυμο όχι άνδρα΄΄, αναφερόμενη στο επώνυμο Ιατρίδου που κληρονόμησε από τον σύζυγο της και έμελε κυριολεκτικά να το δοξάσει. Όλη η ζωή της ήταν εργασία, δούλευε στα χωράφια, ως έμπορος πουλώντας κάθε είδος οικοκυρικής σε πανηγύρια μέχρι και πουλερικά ( τα οποία μετέφερε στην πλάτη της ), βγαίνοντας τελικώς στην σύνταξη μετά από πολυετή εργασία ως τραπεζοκόμος στη φοιτητική λέσχη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια λειτούργησε με μια ασύγκριτη θεραπευτική δυναμική που όμοια της δεν υπάρχει στην σύγχρονη κλασική ή εναλλακτική ιατρική.

Η γιαγιά Ειρήνη διέφερε από οποιονδήποτε άλλο θεραπευτή της Τραπεζουντίου θεραπείας, τόσο για την αγωνία της στο να μεταλαμπαδεύσει την ΜΤς για να μην χαθεί με το πέρας της ζωής της όσο και στην έντονη επιθυμία της του να αποκτήσει η θεραπεία αυτή επιστημονική βάση και υπόσταση.

Κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας ήταν η ευφυΐα, η οξυδέρκεια, η αγάπη για τον άνθρωπο, η έντονη της πίστη στο Θεό, η διορατικότητα της και η αφοσίωση στην εφαρμογή και διάδοση της Τραπεζουντίου θεραπείας.

Υπήρξε αυτό που θα λέγαμε λαιικά ΄΄ανδρογύναικα΄΄ ψηλή με πολύ δυνατό σωματότυπο και μυική δύναμη ανώτερη από οποιονδήποτε άνδρα έχω γνωρίσει στην ζωή μου. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το προσωνύμιο της που τους είχε αποδώσει ο κόσμος ως ΄΄τανάλια΄΄. Στην διδασκαλία της, ως γνήσια Εκπαιδεύτρια της ΜΤς, τόσο σε εμένα ως μαθητή της όσο και στους θεραπευόμενους φαινόταν σκληρή και απόλυτη, στοιχεία βεβαίως της παιδαγωγικής της μέριμνας.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά την κατέστησαν ως μία από τις πιο καταξιωμένες εμπειρικές θεραπεύτριες σε όλη την Ελλάδα, δεχόμενη τόσο εγχώριες επισκέψεις όσο και από το εξωτερικό. Χαρακτηριστικές και συγκινητικές είναι οι επισκέψεις των ατόμων που είχε θεραπεύσει η γιαγιά Ειρήνη τα οποία με την άφιξη τους στο αεροδρόμιο ερχόντουσαν με τις βαλίτσες τους πρώτα στην θεραπεύτρια τους να την χαιρετήσουν ως ένδειξη ευγνωμοσύνης και μετέπειτα στην οικογένεια τους και τα προσφιλή τους πρόσωπα. Η κόρη της Ελπίδα μου έλεγε ότι μια φορά είχε επισκεφτεί την γιαγιά Ειρήνη ένα ολόκληρο πούλμαν  50 ατόμων από όλη την ευρύτερη περιοχή.

Ως γνήσια Πόντια είχε έντονο το θρησκευτικό συναίσθημα. Η ίδια ήταν πρωτοστάτης στο κτίσιμο και στην ίδρυση ολόκληρου μοναστηρίου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης. Μοναστήρι το οποίο με προτροπή της παραχωρήθηκε στην Ιερά μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους. Η ίδια μου έλεγε ότι αγαπούσε πολύ το μοναχισμό ως στάση και φιλοσοφία ζωής γι΄αυτό ποτέ δεν δεχόταν χρήματα από μοναχούς και μοναχές που ερχόταν από όλη την Ελλάδα. Η ίδια υπήρξε προσωπική θεραπεύτρια του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Διόδωρου συμβάλλοντας με την Τραπεζούντιου θεραπεία στην ανακούφιση των πονεμένων ποδιών του Πατριάρχη βοηθώντας να ανταποκριθεί στη Τελετή του Αγίου Φωτός. Για τον λόγο αυτό ο Πατριάρχης την τιμούσε να τρώνε μαζί αυτή την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου και την έβαζε ακριβώς στην πρώτη σειρά μπροστά από το κουβούκλιο στην Τελετή αφής του Αγίου Φωτός. Η ίδια ήθελε να μείνει στο Ιεροσόλυμα γι΄αυτό γύρισε προσωρινά στην Ελλάδα για να γράψει τα υπάρχοντα της στα παιδιά της και αφού βγήκε από την συμβολαιογράφο είχε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα, αφού ένα αυτοκίνητο την παρέσυρε πεζή έξω από το Καυταντζόγλειο στάδιο  σπάζοντας της και τα δύο της ισχία. Ένα ατύχημα που θα γινόταν η αφορμή να απαντηθεί από τον Θεό η μεγαλύτερη της ανάγκη και επιθυμία να μεταδώσει την Τραπεζούντιο θεραπεία σε κάποιον ικανό διάδοχο θεραπευτή πριν φύγει από την ζωή, πράγμα που συνέβη με την συνάντηση μας 6 μήνες μετά το ατύχημα της.

Η μαθητεία μου στη Ειρήνη Ιατρίδου διήρκησε 4 έτη έως την Κοίμηση της στις 16 Νοεμβρίου 2012 στη Θεσσαλονίκη, σε ηλικία 92 ετών.

Η παραπάνω μαρτυρία παρατίθεται από την κ Αντωνόπουλο Σωτήριο μαθητή της Ειρήνης Ιατρίδου.